Wrijving Wekt Wrevel
Geplaatst op: 10 februari 2012 Gearchiveerd onder: Bewustwording | Tags: eenzaamheid, haringen, lopen, rommel, steden, trappen Laat een reactie achter »Als haringen in een ton.
Dit gezegde heeft vooral negatieve connotaties, omdat mensen nu eenmaal niet te dicht op elkaar willen leven. Niet dat steden slecht zijn—recent onderzoek heeft aangetoond dat de welvaart van stedelingen meestal beter is dan dorpelingen. Ook is er minder eenzaamheid in de stad, ondanks berichtjes van mensen die wekenlang dood in hun flat liggen voor ze worden gevonden. Het blijkt echter veel makkelijke om eenzaam te zijn in een dorp, waar, door de regels te overtreden, sneller iemand uit de kleine gemeenschap kan worden gestoten.
Maar te dicht op elkaar wonen zorgt voor veel wrijving. En wrijving wekt wrevel. De buurvrouw die haar vuilnis gewoon van het balkon gooit, de buurman die peuken uittrapt in het trappenhuis. De spanningen die oplopen door deze wrijving kunnen leiden tot licht ontvlambare situaties.
Er is een oplossing voor het probleem, alleen is het een oplossing die mensen als zo vaak hebben gehoord dat het een cliché geworden is:
Rekening houden met elkaar.
En toch, zo moeilijk is het niet. De meeste vervelende situaties komen voort uit gemakzucht en onnadenkendheid. En de meeste mensen weten wel dat ze anderen overlast bezorgen, maar het doet ze niet genoeg om er ook werkelijk iets aan te doen. Vuilnis over het balkon gooien scheelt weer enkele trappen op en af lopen. Een peuk op de grond gooien kost minder moeite dan in een blikje stoppen en in je zak bewaren tot je een asbak tegenkomt. Als je er maar vanaf bent, dan maakt het niet uit dat je er iemand anders mee opzadelt. Toch kan een dergelijke gemakzucht leiden tot een hoogoplopend conflict, wat uiteindelijk meer tijd en moeite kost dan na te denken over hoe je je gedraagt en wat je eraan kunt doen om anderen niet lastig te vallen met jouw rommel.
Friction Forms Frustration
Geplaatst op: 10 februari 2012 Gearchiveerd onder: Bewustwording | Tags: aggravating, community, conflict, friction, frustration, problem, study, unthinking 1 Reactie »Like sardines in a can.
This saying has mostly negative connotations, because people don’t like to live close to one another. Not that living in cities is bad—a recent study found that city dwellers are generally more affluent than their country counterparts. Also, loneliness is less of an issue in the city, even with all the news about people lying dead in their apartments for weeks. Apparently, it’s much easier to become lonely in smaller communities, where people can become ostracized easily for minor infractions of the status quo.
However, living close together causes a lot of friction. And friction forms frustration. The lady who throws her garbage from her balcony, the neighbor who leaves cigarette butts in the communal staircase. Friction that can lead to tensions and highly volatile situations.
There is a solution for this problem, but it’s a solution that is so well known it has become a cliché:
Keep others in mind.
Really, it’s not that hard. Most aggravating situations are born from laziness and unthinking behavior. Most people realize their actions bother other people, but they just don’t care enough to do something about it. Throwing your garbage from the balcony saves walking a few stairs. Throwing your cigarette butt on the ground costs less effort than putting it in a tin box in your pocket until you can find an ashtray. You’re rid of it, who cares that it becomes somebody else’s problem?
Regardless of right and wrong, this lazy and unthinking behavior can easily lead to a conflict that will cost you more in time and effort than taking a minute to think about your behavior and how it affects those around you.
Locus of Control (English Version)
Geplaatst op: 13 januari 2012 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: balanced individuals, delusions of grandeur, external locus of control, internal locus of control, locus of control, personality studies 7 Reacties »Locus of control is a psychological term, developed by J.B. Rotter and later defined by H.M. Lefcourt, to establish where people put the responsibility of what happens to them, with themselves or outside themselves. Locus of control is an important part of personality studies and has two extreme positions:
- Internal Locus of Control: people believe that they themselves are solely responsible for whatever happens to them. Results and failures are directly related to behavior, character, or traits.
- External Locus of Control: people believe that external factors, i.e. fate, karma, luck, social position, God or other people, are responsible for whatever happens to them.
Well-balanced individuals remain somewhere in the middle. They know that a lot of what happens to them is more or less under their control, but not everything. People do tend to lean to either the internal or the external side.
People with higher internal locus of control tend to belief that luck/success can be manipulated and will be influenced to a high degree by this attitude. In a positive sense, these people are self-confident and self-possessed, in extreme cases with delusions of grandeur, however, when they fail they tend to doubt themselves to the point where their negativity can lead to a bad self-image and depression.
People with higher external locus of control tend to belief that luck/success is influenced mainly by external factors and cannot be manipulated. In a positive sense these people are flegmatic and accept failure gracefully, because they feel they are not at fault. In a negative sense their attitude may lead to nihilism and a lack of focus.
To keep a balanced locus of control, it’s advisable to unite the positive sides of both attitudes in yourself. To acquire confidence it’s important that you can influence your own success, but if success remains out of reach, it’s important to re-evaluate without putting the blame of failure solely by yourself and seek a new strategy. To avoid wallowing in frustration and self-pity and promote a more flegmatic attitude, you need to accept that you’ll never be able to please everyone and that you do what you can to the best of your abilities.
In short: do what you can to succeed in your goals, but don’t punish yourself if, despite your efforts, things don’t happen the way you imagined them to happen.
The Face of Rage
Geplaatst op: 16 november 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: Aggression, Anger, Emotion, Prevention, Road rage, Violence, Violence and Abuse 2 Reacties »The Negative Emotion
Rage is an automatic response to bad treatment, a negative emotion that occurs when people feel their boundaries crossed. Rage is linked directly to aggression, often they go together or the aggression will lead to rage. Verbal rage, screaming, cursing and yelling, is shown quite often and sometimes leads to physical violence. Rarely physical violence isn’t preceded by verbal rage, but even if that happens there are always signs of rage in the aggressor.
The Pale and the Dark Face
Signs of approaching anger express themselves most often in the preparation for the ancient ‘Fight or Flight’-response. The body tenses up to either run away or attack. Preparation often shows itself by blood relocating to the most urgent spots, drawing it away from the less important locations. Such as the face. Signs of rage in an aggressor preparing for fight or flight will be blood drawing away from the face, rendering the face ‘pale’ compared to the normal hue of the skin. The tightening of the mouth will make the lips appear thinner and the eyes widen, showing more white and smaller irises. This ‘pale face’ is a sign for those in conflict resolution to go to high alert. The aggressor is for now undecided and the rage can go either way. At the time for action, blood often flows to those body parts that need them the most. If the pale face turns dark, the decision is made and the expression of the aggression is determined. Blood suffusing the face often expresses itself in verbal aggression and most often the aggressor will stick with one form of aggression. People yelling and screaming are less inclined to escalate to physical violence than the silent types.
Dealing with Aggression
In most cases, when confronted with the pale face of rage, it’s good form to step back to increase the distance and hold your hands at shoulder height with the palms facing the aggressor. Empty hands are an almost universal calming gesture, showing that you are unarmed and inclined to negotiate. Keep your face relaxed, but don’t smile as this can be misinterpreted. If someone starts yelling, do not interrupt. Allow the rage to vent itself until the aggressor runs out of steam and wait a few beats after they become silent before you respond. Make sure your response is in an even, calming voice, speaking a little slower than you usually speak. Acknowledge the aggressor’s anger [I see you are angry] and express the desire to negotiate [what can I do for you?]. Although this sound incredibly simple, it is extremely difficult not to go into the flow of the aggression or to become defensive or aggressive yourself.
Understanding Rage.
Rage is most often a sign of impotent to act on a perceived threat. The aggressor is stuck in a position with just the options to fight or flee, while most situations have more than two solutions. Aggressors are mostly blind to these solutions, the rage giving them tunnel vision. To be receptive to alternate solutions, the aggression has to go, which is why it’s most important for the rage to be vented, preferably in a way that doesn’t harm anyone, such as screaming, cursing and yelling. If that doesn’t work, the aggressor needs to vent on objects instead of living creatures. Some anger management classes suggest balling up or tearing paper, crushing soft drink cans or kicking earth. After the aggression and impotence has been vented a solution can be found for the problem that caused the aggression.
Review: Lavinia Soo-Warr – Self-Defense for Women
Geplaatst op: 10 november 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording | Tags: aikido, bogus, defense, self-defense, sexual harassment, women Laat een reactie achter »Since I teach self-defense (based on aikido) to both men and women, a student gave me Lavinia Soo-Warr’s Self-Defense for Women and wanted to know my opinion.
I’m not in the habit of criticizing other people in my field, but this time I feel a comment is warranted. For two reasons: first of all, people tend to feel that anything in print has been verified, and second, because the ideas expressed in this book are downright dangerous nonsense.
The self-defense techniques in this book are divided between attacks by strangers (in the street) and sexual harassment at work.
Mrs. Soo-Warr makes two crucial mistakes in her book: the techniques to apply against strangers are ineffective and will give those who think they armed themselves with the possibility of self-defense with a false sense of security. The techniques to apply at work in sexual harassment situations are extreme measures – to stick a pen in someone’s hand or break his little finger for putting his hand on his knee is not only the fast-track to getting fired, but also make one liable to be charged with assault.
Let me start with the techniques for application in street situations. Apart from the attackers in the pictures being able to do only one thing at a time, most of the self-defense techniques are unnecessary complex and demand exact application to be effective. Plus the attacker must not suddenly change tactics, or the victim is in serious trouble.
The groundwork, where a female victim has to defend herself against a male attacker sitting on her, are laughably ineffective and will only amuse the attacker.
The street is not controlled environment where you can try to see if something works, and what works in a dojo or gym won’t work in the street.
Then there’s the problem of adrenaline. In any conflict situation the system is flooded with adrenaline to prepare the body to fight or flee. This hormonal flood has some serious side-effects, the most important is tunnel vision and the lack of capability to perform complex tasks. Any self-defense technique with more than two steps will be too difficult to perform. Especially since most victims will be surprised by the attack and the assailant has the advantage.
The sexual harassment techniques from Lavinia Soo-Warr’s book are dangerous for another reason: unwanted and inappropriate touching as depicted in the book are not to be countered by the extreme measures advised by Soo-Warr. Kicking, stabbing with pens, breaking fingers and ramming elbows into faces are not only grounds for immediate dismissal, but will probably result in being charged with assault.
The biggest problem is the martial source of Soo-Warr’s techniques, which often results into fighting. And while they’re ineffective countermeasures to a real street assault against a rapist/robber, they’re clearly too extreme to be used against co-workers.
All techniques where (improvised) weapons are used have the disadvantage that being charged with assault is inevitable. And judges have different ideas of what can be considered self-defense than Soo-Warr’s notions. Not everything is allowed when someone touches you inappropriately. And a technique that fails to incapacitate an assailant will merely annoy him, which may end up costing you your life.
In other words, if you’re looking for a book on real-life self-defense, spare yourself the trouble and money and look elsewhere. And reconsider if you’re looking at this book to replace self-defense instruction. Find a good instructor, not one who tells you to rearrange someone’s face for putting his arm around you, and you’ll realize this book is bogus.
Het Gezicht van de Woede
Geplaatst op: 25 oktober 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: agressie, bewustwording, conflicthantering, controle, geweld Laat een reactie achter »De Negatieve Emotie
Woede is een automatische reactie bij een slechte behandeling, een negatieve emotie die optreed bij mensen die zich tegengewerkt voelen en/of als hun grenzen worden overschreden. Woede is direct gekoppeld aan agressie, vaak gaat het samen of lokt het agressie uit. Verbale woede, schreeuwen en schelden, komt veel voor en gaat soms over in fysiek geweld. In zeldzame gevallen wordt het fysieke geweld niet voorafgegaan door verbale woede, maar vrijwel altijd zijn er tekenen dat de agressor woedend is.
Het Rode en Witte Gezicht
De tekenen van opkomende woede uiten zich vaak in het klaarmaken voor de universele ‘vlucht of vecht’ reactie. Het lichaam spant zich om weg te rennen, danwel aan te vallen. Deze voorbereiding uit zich meestal door het wegtrekken van bloed uit het gezicht, waardoor iemand bleek wordt. De lippen worden dunner en de blik is vaak starend. Dit witte gezicht van de woede moet de beoefenaar van conflicthantering in de hoogste paraatheid brengen. De agressor is op dit moment nog onbeslist en de woede kan alle kanten opgaan. Op het moment dat er tot actie over wordt gegaan, stroomt het bloed vaak weer terug naar die ledematen die het nodig hebben. Als het witte gezicht van de woede rood wordt, dan is de beslissing meestal genomen en de uiting van de agressie bepaald. En als het bloed terugstromt naar het gezicht uit zich dat meestal in een fikse scheldpartij. Meestal, maar niet altijd, blijft de agressor bij één vorm van agressie. Mensen die schreeuwen en schelden gaan minder snel over tot fysiek geweld dan de mensen die blijven zwijgen.
Omgaan met Agressie
In vrijwel alle gevallen is het raadzaam om terug te stappen om de afstand tot de agressor te vergroten en de handen op schouderhoogte te houden met de handpalmen naar de agressor gekeerd. Dit is een vrijwel universeel kalmerend gebaar, de lege handpalmen tonen dat u niet gewapend bent en bereid bent tot onderhandeling. Houdt hierbij een ontspannen gezicht, maar lach niet, want dit kan verkeerd worden geïnterpreteerd. Als iemand schreeuwt, wacht dan tot dat de agressor is uitgeschreeuwd, laat een pauze vallen en geef dan pas een repliek. Zorg ervoor dat u langzamer praat dan normaal, en erken de woede van de agressor (ik zie dat u boos bent) en uit de onderhandeling (wat kan ik voor u doen?). Hoewel dit heel eenvoudig klinkt is het bijzonder moeilijk om niet mee te gaan in de agressie en zelf defensief of agressief te worden.
Woede Begrijpen
Woede is vaak een teken van onmacht bij een veronderstelde bedreiging. De agressor zit vast in een positie waaruit deze slechts de mogelijkheid ziet om te vechten of te vluchten, terwijl vrijwel elke situatie meerdere oplossingen kent. De agressor is echter meestal blind voor deze alternatieve oplossingen. Om hiervoor open te staan, moet eerst de agressie wijken, daarom is het van het hoogste belang dat iemand eerst woede uit, liefst op een manier die geen schade doet, zoals schreeuwen en schelden. Als dat niet lukt, dan kan de agressor zijn woede het beste botvieren op objecten. Als de agressie en de onmacht is geuit, dan kan er gekeken worden naar een oplossing voor het probleem wat tot de agressie heeft geleidt.
Boekrecensie: Lavinia Soo-Warr – “Zelfverdediging voor Vrouwen”
Geplaatst op: 22 september 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording | Tags: boek, conflict, conflicthantering, Lavinia Soo Warr, recensie, Vrouwen, zelfverdediging 1 Reactie »Omdat ik les geef in zelfverdediging aan zowel mannen als vrouwen, kreeg ik van een leerlinge “Zelfverdediging voor Vrouwen” van Lavinia Soo-War ter beoordeling.
Normaal gesproken zal ik geen uitspraken doen over andermans ideeën rond zelfverdediging, maar deze keer voel mij geroepen dit wel te doen. Om twee redenen: mensen denken vaak dat als iets in een boek is gedrukt, dat het waar moet zijn, en omdat ik van mening ben dat de technieken uit Lavinia Soo-Warr’s boek ‘Zelfverdediging voor Vrouwen’ gevaarlijk onzinnig zijn.
De zelfverdedigingstechnieken zijn in principe opgesplitst tussen aanvallen door onbekenden [op straat, e.d.] en hinderlijke intimiteiten op de werkvloer.
Mw. Soo-Warr maakt twee cruciale fouten: de technieken bedoeld tegen vreemden zijn ineffectief en zullen diegene die zich met deze technieken wapenen een vals gevoel van veiligheid geven, en de werkvloer technieken zijn extreme maatregelen tegenover milde intimiteiten – een pen in iemand’s hand steken of iemand’s pink breken omdat hij zijn hand op je knie legt is niet alleen een enkeltje ontslag, maar ook rechtvervolging.
Eerst de technieken voor op straat. Behalve dat de aanvallers in de plaatjes en uitleg kennelijk maar 1 ding tegelijk kunnen doen, zijn de verdedigingstechnieken nodeloos gecompliceerd en is een absoluut correcte uitvoering noodzakelijk om effectief te zijn. En de aanvaller moet niet plotseling van taktiek veranderen, want dan is de uitvoerder in problemen.
Daarnaast zijn de ‘grondtechnieken’, waarbij een vrouw een op haar zittende man van zich af moet zien te krijgen, lachwekkend ineffectief en zullen deze een aanrander slechts amuseren.
De straat is geen ‘gecontroleerde omgeving’ waar je iets kunt ‘uitproberen’, en technieken die werken in een oefenzaaltje, werken niet altijd op straat.
Daarbij komt ook nog de adrenaline om de hoek kijken. In een conflictsituatie wordt het lichaam volgepompt met adrenaline om te vechten of te vluchten. Deze ‘adrenalinevloed’ verminderd het denkvermogen en daarom zijn technieken die uit meer dan twee stappen bestaan al bij voorbaat uitgesloten. Zeker omdat de meeste slachtoffers niet vaak in conflictsituaties terecht komen en daardoor niet rekenen op de adrenalinevloed, waardoor de aanvaller in het voordeel is.
De werkvloer technieken uit Lavinia Soo-Warr’s boek zijn om een andere reden gevaarlijk: ongewenste intimiteiten vallen onder eenvoudige aanranding en daarom mag een verdediging hiertegen niet leiden tot mishandeling van de aanrander. Schoppen, steken met pennen, vingers breken, en ellebogen in gezichten rammen, zoals in dit boek, zijn niet alleen gronden voor ontslag op staande voet (waarbij je verwijtbaar werkloos wordt en dus geen recht hebt op een uitkering), maar ook kan de aanrander je strafrechtelijk laten vervolgen wegens (zware) mishandeling.
Het grootste probleem is dat er vanuit het martiale aspect wordt gedacht, waardoor de technieken uitdraaien op gevechten. En deze technieken zijn onvoldoende voor verdediging tegen een aanrander/berover, en overdadig tegen een collega.
Alle technieken waarbij gebruik wordt gemaakt van [geimproviseerde] wapens hebben het nadeel dat rechtvervolging bijna onontkoombaar is. En een rechter oordeelt heel anders over zelfverdediging dan het beeld dat Lavinia Soo-Warr tentoonspreidt. Niet alles is geoorloofd als iemand je aanrand. En een techniek gebruiken die een berover eerder irriteert dan onschadelijk maakt kan je je leven kosten.
Kortom, als je een boek zoekt met tips over hoe je jezelf kunt verdedigen, dit boek is het niet.
Behalve dat technieken niet uit een boekje te leren zijn, is het verstandig om van een instructeur les te krijgen. En niet van een instructeur die van mening is dat je het recht hebt om iemand te verbouwen die jou ongewenst een arm om het middel slaat…
Lavinia Soo-Warr, Zelfverdediging voor Vrouwen (ISBN 9789059471245)
Locus of Control
Geplaatst op: 29 juli 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: assertiviteit, bewust, communicatie, conflictbeheersing 2 Reacties »Locus of control (beheersingsoriëntatie) is een psychologische term, als eerste geformuleerd door J.B. Rotter en later uitgewerkt door H.M. Lefcourt, om aan te duiden waar iemand de verantwoordelijkheid legt van datgene wat hem wordt aangedaan: bij zichzelf of buiten zichzelf. Locus of control valt onder de persoonlijkheidseigenschappen en in extreme situaties zijn er twee uitersten:
Interne Locus of Control: iemand gelooft dat hijzelf verantwoordelijk is voor alles wat hem overkomt. Resultaten of falen zijn direct gerelateerd aan het eigen gedrag, karakter of eigenschappen.
Externe Locus of Control: iemand gelooft dat externe factoren verantwoordelijk zijn voor wat hem overkomt; het lot, toeval, geluk, sociale positie, God, andere mensen.
Mentaal gezonde mensen zitten ergens in het midden. Zij weten dat veel van datgene wat hen overkomt beheersbaar is, maar lang niet alles. Wel kunnen mensen neigen naar de interne, danwel de externe kant.
Bij mensen die neigen naar de interne kant manifesteert zich dat meestal in de overtuiging dat geluk/succes maakbaar is en in grote mate beïnvloed wordt door deze overtuiging. In positieve zin hebben deze mensen meestal veel zelfvertrouwen en daadkracht, soms tot grootheidswaanzin aan toe, maar bij falen wijten zij dit ook helemaal aan zichzelf, wat kan leiden tot vertwijfeling en depressie.
Bij mensen die neigen naar de externe kant manifesteert zich dat meestal in de overtuiging dat geluk/succes in grote mate beïnvloed wordt door externe factoren. In positieve zin hebben deze mensen meestal een flegmatische houding naar het leven, en accepteren zij tegenslagen makkelijker omdat zij zelf niet de oorzaak zijn. In negatieve zin kan dit leiden tot een nihilistische levenshouding en gebrek aan focus.
Om zelf in evenwicht te blijven, is het verstandig om van beide kanten de positieve inbreng in jezelf te verenigen. Om zelfvertrouwen te verkrijgen is het belangrijk dat je jezelf overtuigt van de maakbaarheid van je succes, maar als het succes uitblijft, dan is het verstandig om een evaluatie te maken waarin je niet alle schuld voor het falen bij jezelf legt. Om niet in frustratie te zwelgen en een flegmatiekere levenshouding te ontwikkelen, is het aan te bevelen om te accepteren dat je niet iederen tevreden kan stellen en dat je je best hebt gedaan.
In het kort: doe je best om te slagen in datgeen wat je graag wilt bereiken, maar sla jezelf niet om de oren als het ondanks al je moeite niet (helemaal) gaat zoals jij wilt.
Assertieve Communicatie
Geplaatst op: 26 januari 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: assertiviteit, bewust, communicatie, conflictbeheersing, conflicthantering 2 Reacties »CONTROLEER UW LICHAAMSTAAL
Oogcontact:
Kijk degene tegen wie u praat recht in de ogen. Dat is assertief en geeft aan dat hij uw volle aandacht heeft. De ander niet aankijken kan u uw macht ontnemen.
Gezichtsuitdrukking:
Toon uw emoties wanneer dat gelegenheid voor is. Wees oprecht, glimlach niet als u boos of bedroefd bent. Houdt uw wenkbrauwen ontspannen en stil.
Lichaamshouding:
Sta rechtop met beide voeten stevig op de grond. Zit op een ontspannen en open manier, zonder uw armen of benen te kruizen [defensieve houding]. Ga niet in elkaar gezakt zitten, dat maakt een neerslachtige indruk.
Gebaren:
Beperk gebaren tot een minimum. Niet met de vuist schudden, armen zwaaien of vinger wijzen. Maak geen afwerende gebaren. Bal uw handen niet tot vuisten, maar probeer uw handpalmen onopzichtig te tonen.
Afstand:
Bewaar een afstand waarbij u uw veilig voelt. Meestal is dat anderhalve armlengte. Komt iemand te dichtbij voor uw welbevinden, neem dan een kleine stap terug en draai uw bovenlichaam enigzins weg.
Afleidende lichaamstaal:
Niet aan uw haar friemelen, op uw nagels bijten, uw mond bedekken met uw hand als u praat, krabben, op uw horloge kijken als u luistert, wiebelen, of ander ‘onrustig’ gedrag vertonen.
CONTROLEER UW VERBALE GEDRAG
Stemgebruik:
- volume: spreek duidelijk, niet te luid [agressief], maar luid genoeg om duidelijk te worden verstaan – spreek niet onderdanig zacht.
- toon: spreek ferm, zonder onderdanige/gedienstige ondertoon.
- tempo: spreek rustig – snel praten wijst op nervositeit.
- stembuiging: let erop niet agressief of neerbuigend te klinken.
Assertiviteit – Nee Zeggen
Geplaatst op: 26 januari 2011 Gearchiveerd onder: Bewustwording, Uncategorized | Tags: alertheid, assertiviteit, bewust, communicatie, conflict, conflictbeheersing, conflicthantering, zelfverdediging 2 Reacties »Nee zeggen is vaak moeilijk voor mensen die graag anderen ter wille willen zijn.
Je zegt Nee tegen kinderen om grenzen aan te geven, waarom niet tegen volwassenen?
Werkplekken stimuleren ‘JA’ van werknemers. Niet verkeerd, maar er moet een balans zijn tussen Ja en Nee.
We worstelen met NEE in groepsverband, omdat we bij de groep willen horen en onze eigen wil daaraan ondergeschikt maken. Nee moet gemotiveerd worden, Ja niet, dus is Ja eenvoudiger.
Mensen die geen NEE kunnen zeggen, schieten tekort bij de verdediging van hun eigen welzijn en zenden de boodschap uit ‘Ik doe alles wat jij wilt’. Dit geeft aggressieve mensen de gelegenheid tot misbruik.
Als andere mensen teveel hooi op hun vork nemen, is dat nog geen reden voor jou om hun last over te nemen. Zeker niet als jouw vork al naar capaciteit is gevuld.
Andermans noodzaak is niet automatisch jouw probleem. Ook niet als zij dat met jou proberen te delen.
Als je teveel Ja zegt, moet je dat op een gegeven moment compenseren door Nee te zeggen in situaties waarin je het minder moeilijk vind. Zoals tegen je partner of kinderen. Die dan dus de dupe zijn van je ja-knikker gedrag op het werk.
De balans is belangrijk – overal nee op zeggen geeft anderen het idee dat je bot of onbehulpzaam bent; overal ja op zeggen geeft anderen het idee dat zij hun problemen op jou kunnen afschuiven. Waar is de balans?
Zwijgen is niet goud. Zwijgen is JA. Of ‘ik ben het met je eens’. Of je wordt als zwak en besluiteloos gezien. Twijfel niet. Kan je geen beslissing nemen, zeg dan dat je niet genoeg informatie hebt voor een beslissing. Geef in geen geval een zwijgende instemming – mensen kunnen er later over vallen dat jij niet hebt aangegeven het er niet mee eens te zijn geweest als zij dachten dat jij aan hun kant stond.
Als iemand uw hulp vraagt, is het belangrijk om te weten of deze hulp niet in de weg gaat zitten met uw andere verplichtingen – zowel op het werk als thuis. Schrijf uw afspraken daarom op in uw agenda en neem geen beslissingen zonder uw agenda raad te plegen. Maak een verschil tussen informele afspraken [die eventueel zonder veel consequenties kunnen worden afgezegd] en onvoorwaardelijke afspraken [waarbij afzeggen belangrijke consequenties kan hebben]. Boek genoeg tijd tussen afspraken om haast te voorkomen.
